![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
|
ความเป็นมาของศิลปะทวารวดี
|
|
ศิลปกรรมของชุมชนทวารวดีอายุ: ราวพุทธศตวรรษที่ 11 - 16
บริเวณ: น่าจะมีจุดเริ่มต้น ณ บริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วจึงแพร่ไปยังภูมิภาคต่างๆ ของประเทศไทย
ในบางครั้งได้มีการนำเอาศิลปะแบบทวารวดีเข้าไปผสมผสานกับศิลปะจากอาณาจักรใกล้เคียง เช่น ขอม และจาม
ศิลปะแบบทวารวดีสามารถแบ่งได้เป็น 3 ระยะ ดังนี้
1. แสดงศิลปะแบบทวารวดีแท้ ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท
2. แสดงศิลปะแบบศรีวิชัย จากภาคใต้ของประเทศไทย ศาสนาพุทธนิการเถรวาท
3. แสดงศิลปะแบบทวารวดี ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท หลังจากเกิดการเสื่อมของนิกายมหายาน
ประติมากรรม
ประติมากรมส่วนใหญ่สร้างขึ้นเพื่อเป็นพุทธบูชา โดยพบทั้งหิน สัมฤทธิ์ ปูนปั้น ดินเผา สามารถแบ่งพระพุทธรูปแบบทวารวดีได้เป็น 3 ระยะดังนี้
ระยะแรก อายุราวพุทธศตวรรษที่ 11 - 13 มีเค้าอิทธิพลอินเดียมาผสมผสาน สังเกตได้จาก ไม่มีรัศมีบนพระเกตุมาลา ไม่มีชายจีวรเหนือพระอังสาซ้าย นั่งขัดสมาธิราบหลวมๆ แบบอินเดียอมรวดี
ระยะที่สอง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 13 - 16 ลักษณะเป็นศิลปะแบบพื้นเมือง มีลักษณะพระพักตร์แบน พระนลาฏแคบ มีพระอุณาโลมระหว่างคิ้ว พระพุทธรูปแบบประทับยืนมีลักษณะตรง พระหัตถ์ทั้งสองแสดงปาง วิตรรกะ หรือแสดงธรรม โดยระยะพุทธศาสนานิการมหายานเจริญรุ่งเรืองสูงสุด จึงทำให้มักพบรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร เป็นจำนวนมากในยุคนี้
ระยะสุดท้าย อายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 - 18 ผสมผสานอิทธิพลขอมแบบบาปวน มักมีพระพักตร์เป็นรูปสี่เหลี่ยม มีไรพระศก ชายจีวรยาวลงมาจรดพระนาภี นอกจากนี้ยังพบพระพุทธรูปทวารวดีประทับบนหลังพนัสบดี อันเป็นสัตว์ที่มีลักษณะผสมกันระหว่างครุฑ โค และหงษ์ ซึ่งเป็นพาหนะของพระเป็นเจ้าที่สำคัญของศาสนาพราหมณ์
Ref:: หนังสือเผยแพร่วัฒนธรรม, ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย, พ.ศ. 2530
ภาพจากหนังสือพระเครื่องจักรวาลพระฯ และหนังสือสมบัติของไทย